In 2001 werd ik door sp.a als senator gecoöpteerd en in 2003 werd ik door de Vlamingen als senator verkozen. Naast een hele eer vond ik het vooral een taak waaraan ik mij ten volle had te wijden. Ik vond het mijn plicht om de stem die ik door de jaren heen had ontwikkeld luid en duidelijk in het Belgische parlement te laten horen, ook al voelde het rode pluche van de Senaat voor het meisje uit het Turkse arbeidersgezin soms onwezenlijk aan.

Als volksvertegenwoordigster heb ik mij nooit in Brussel willen opsluiten. In mijn zesjarig senatorschap heb ik heel Vlaanderen doorkruist. Van de groene gemeenten in Limburg over de grote steden in Antwerpen tot in het warme hart van West-Vlaanderen. Om er naar de mensen te luisteren, met de mensen te praten en er in Brussel iets mee te doen. Dat heeft verschillende interpellaties en wetsvoorstellen opgeleverd waar ik nog altijd achter sta.

Als Belgisch senator heb ik ook deelgenomen aan allerlei internationale opdrachten zoals interparlementaire afvaardigingen en waarnemingen bij verkiezingen. Uit die bezoeken aan het buitenland heb ik veel geleerd, misschien nog wel het meest over ons eigen land. Dat we het hier goed hebben, bijvoorbeeld, maar dat we het hier nog veel beter zouden hebben als we het af en toe eens anders zouden durven te doen. Met voldoende openheid van geest om voor de meest duurzame oplossingen te kiezen en met voldoende gevoel voor samenhorigheid om onze menselijke verscheidenheid als een ware rijkdom te zien.

 Als je meer wil weten over mijn werk als senator, kan je terecht op mijn pagina van de Belgische senaat.